% Last edited on 2005-10-16 11:25:47 by stolfi

Jónas Hallgrímsson

Fífill og hunangsfluga

Einu sinni var hunangsfluga og bjó í veggjarholu, og fífill og bjó í
hlaðbrekku. Hunangsflugan vissi, hvað lífið var; hún hafði einhvern
tíma verið ung og fríð og unað við blóm og grænan völl og aldrei
dreymt á nóttunni, nema um sumar og sólskin; en nú var hún orðin sett
og reynd kona, eða, réttara sagt, ekkja og einstæðingur, og átti mörg
börn fyrir að sjá; nú var hún vakin og sofin að draga til búsins og
safna vaxi og hunangi.

Fífillinn var nýsprottinn út; hann hafði dreymt morgunroðann, og
vaknað, þegar sólin kom upp, en aldrei séð kvöld og forsælu; hann leit
ekki í kringum sig, en horfði brosandi í sólina, og sólin kyssti hann
þúsund sinnum, eins og móðir kyssir nývaknað barn; og hann roðnaði af
gleði í sólarylnum og hlakkaði til að lifa og verða stór.

----------------------------------------------------------------------

EINUSINNIVARHUNANGSFLUGAO
GBJOOIIVEGGJARHOLUOGFIIFI
LLOGBJOOIIHLADHBREKKUHUNA
NGSFLUGANVISSIHVADHLIIFID
HVARHUUNHAFDHIEINHVERNTII
MAVERIDHUNGOGFRIIDHOGUNAD
HVIDHBLOOMOGGRAENANVOELLO
GALDREIDREYMTAANOOTTUNNIN
EMAUMSUMAROGSOOLSKINENNUU
VARHUUNORDHINSETTOGREYNDK
ONAEDHAREETTARASAGTEKKJAO
GEINSTAEDHINGUROGAATTIMOE
RGBOERNFYRIRADHSJAANUUVAR
HUUNVAKINOGSOFINADHDRAGAT
ILBUUSINSOGSAFNAVAXIOGHUN
ANGIFIIFILLINNVARNYYSPROT
TINNUUTHANNHAFDHIDREYMTMO
RGUNRODHANNOGVAKNADHTHEGA
RSOOLINKOMUPPENALDREISEED
HKVOELDOGFORSAELUHANNLEIT
EKKIIIKRINGUMSIGENHORFDHI
BROSANDIIISOOLINAOGSOOLIN
KYSSTIHANNTHUUSUNDSINNUME
INSOGMOODHIRKYSSIRNYYVAKN
ADHBARNOGHANNRODHNADHIAFG
LEDHIIISOOLARYLNUMOGHLAKK
ADHITILADHLIFAOGVERDHASTO
OR